شاعرانه

رخش بی نقاب

و رکاب

افکنده سر به زیر

و سیمای زرد یلی زخم خورده

بر کبودی سرخ

کمند انداخته                            08/02/87
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 10:23  توسط آ - ر  | 

چشم هایم به سیاهی شب

می سپارم

اما با دلم چه کنم

که هوای آفتاب کرده                              

 31/01/87

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 10:18  توسط آ - ر  | 

سلام م-ر بانو

درخت سپیدار

با پیراهن

برگ برگ

بر تنت چون

گوزن سفید چشم

عشوه در بامداد نگاهم می ریزی

و فارغ از خواب شبانه

آوازهای عاشقانه تو خواهانم                   

 

   24/01/87

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 10:16  توسط آ - ر  | 

نگاه

صدا

آینه

کدام مضمونی

بر بستر خوانش

الگو های متمایز

تکتر یافته

اذهان بشر

ردی برش خورده

بر پیراهن چاقدار

و البته اطو خورده

همه در راستای

خیابان به تماشای هم ایستاده اند

                                               (15/01/87) ا-ر

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:56  توسط آ - ر  | 

شبگرد                                                                                     

کوچه های

این شهر خاموش منم

که از پی مهتاب

خود

چه بی ثمر می گردم

خسته و ملول چون

ره کاشانه

     خود روم

ندانم

که فردای دگر هست یا نه

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:52  توسط آ - ر  | 

پس پرده                                                                                   

گر چه

 سالیانیست

هزاران راز مانده

اما بین من تو

نه پرده ای مانده

و نه هیچ رازی

                                  10/08/86

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:51  توسط آ - ر  | 

سرزمین ها                                                                                      

هر چند

دور باشند

مرزی نمی شناسند

برای قلبهای

که شفافیت آفتاب را

باور کرده اند

بگذار مسیر

به هر کجا می خواهد

ختم شود

شقایقها دیر زمانیست

ریشه های خود را

در یافته اند

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:51  توسط آ - ر  | 

باز باید رفت                                                                                     

و

 عبور کرد

از کوچه های شب زده ساکت

بیهوده و خسته

بر اندام خیابان های شرجی زده

لغزید و

نگاه کرد

اسکلتهای بیمار را

که در حرکتی مسخ آلود

خود را به خواب گورستان شب

می سپارند

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:50  توسط آ - ر  | 

                                                                   

نسیم سرد

آهنگین وزید

آغاز می کند

پاییز طلایی

خنیاگری

شاعرانه اش

را سر می دهد

با رقصیدن

دل انگیز

برگها الوانش

در فضای بیکران هستی

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:49  توسط آ - ر  | 

سایه به سایه                                                                            

با منی

  در هر قدم

       در هر نگاه

در هر ورقی

که به جا ماند

از آن دفتر خاطره ها

                                                   15/7/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:47  توسط آ - ر  | 

چشم خود                                                                               

           بگشا

از دریجه ی

            شبانه

         به خلوت

خاموش وسرد

        من

   بنگر وببین

که خاطره های

به هم پیوسته

نقش در نقش

می بافند

تار و پود هستی ام

را تا خالم

لحظه ای سویی

ره فراموشی نگیرد

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:46  توسط آ - ر  | 

من از دریچه ی

                    نگاه تو

به فردای خود

            می نگرم            24/6/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:45  توسط آ - ر  | 

                                                                                 

بامدادان

      که خورشید

سر بر می کشد

از خواب شبانه

گنجشکهای

حیاط خانه

        نام تو را

   آواز می دهند            23/6/86

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:44  توسط آ - ر  | 


بیا

در حریم خلوت دل

غوغایی به پا کن

تا عاشقانه ترین

نغمه سوز دل

     را

ساز کنیم

    و

پرندگان مهاجر

      از

همخوانی

          من و تو

ره پرواز

 گیرند

17/06/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:43  توسط آ - ر  | 

(رقص پروانه)

سرود خوانان

به تماشای

رقص پروانه

بنشستند

غافل از

اشک حسرت

که از چشم تر

شمع سوخته

روان است

12/06/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:42  توسط آ - ر  | 

با هر

سپیده صبح

به

گل سرخ زندگیم

لبخند خواهم زد

تا پژمرده نشود

زیرا زیباترین گل

جهان

 از آن

من است

01/06/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:42  توسط آ - ر  | 

جهان

سراسر

اندوه و رنج

در ازدحام

عابرین خسته

کوچه های

بدون پژواک و

پرندگان سبک بال

از بلندترین

ارتفاع مرز هستی

خویش

 به غربت تنهای

من

می نگرند

30/05/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:41  توسط آ - ر  | 

تو از دیار صبحی

          و

من از دیار شبی

که چشم در راه است

تا طلوع صبح گاهیش

را ببیند

19/05/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:41  توسط آ - ر  | 

اسیر

 به کجا

پناه برد

این پرنده اسیر قفس

تنگ زمانه

وقتی که

پر پروازش

را شکسته اند

     آه

چه رویای با شکوهیست

آرزوی رهایی

     و

پرواز

که دیر هنگامی ست

این پرنده اسیر قفس

چشم انتظار

دیدن آن است

15/05/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:40  توسط آ - ر  | 

مگر می شود

خاموش ماند

 و گوش نسپرد

به آهنگ خوش صدایت

که چون صدای آبشار

بر تمام هستی ام

جاریست

     و

 اینک این دنیای

خیال انگیز من است

که این گونه ترا به خود می خواند

همچون کودکی

که سر مهر به نوازش

دستان مادری

را طلب کند

12/05/86

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:37  توسط آ - ر  | 

آن هنگام که تونیستی

کلام از

گفتن

خاموشی

اختیار می کنند

و به هرسو

می نگرم

تنها تصویر

تو را بینم

(آ-ر) 08/05/86

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:37  توسط آ - ر  | 

نا آرامی

طغیان زده ای

در آرامش

درون من

چون کوه آتش فشان

زبانه می کشد

شاید از دنیای دگر باز گشته ام

با هزاران امید و آرزو

چشم باز می کنم

اما به غیر از کوچه های

خلوت شبانه خود

چیزی نمی بینم

این بار هم

مثل همه وقتها

آن هزاران امید و آرزو

با من وداع می کنند و مرا با شب

این همسایه دیر آشنا

تنها می گذارند

03/05/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:36  توسط آ - ر  | 

مردی

 سرگردان

آشفته حال

    و

دل حزین

در کاشانه ی

 شبی خاموش

نشسته

سر در گریبان

لحظه های تنها بودن عریان خود

را نظاره می کند

آه از فغان

دردی جانسوز

سر می کشد

و آن گاه

به خود

می گوید

پس آفتاب صبحگاهی

من کی طلوع می کند

01/05/83


+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:36  توسط آ - ر  | 

 

کدامین راه

را باید پیمود

راهی که ابتذال

را نکوهش

کند

25/04/86

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:30  توسط آ - ر  | 

این لحظه

برای گریستن

خوب است

درد را

با بغضی نهان

درآمیختن

این لحظه

برای گریستن

خوب است

سکوت، تنهایی و من

سه همزاد و همراه

در عصر تباهی ها

25/04/86

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:28  توسط آ - ر  | 


بانوی خوب جنوبی

          پریوش مغمومی ست

که استطاعت می کند

دستان مرا برای یاری

در سرزمین فراموش شدگان

اینک اوست

که سر بر بالین تنهایی

من نهاده

تا خاموشی ناقوس زندگیم

را به صدا در آورد

10/04/86

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:28  توسط آ - ر  | 

جان و دل شد

اسیر محبت

مارا چه هراس

 از این حکایت

(ا-ر)04/04/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:26  توسط آ - ر  | 

در اندوه بیکران

هستی

شادیهای را می جستم

که از بستر رود زلال

رویاهایم بر می خواست

03/04/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:25  توسط آ - ر  | 

 

کاش می شد

زندگی را

 رنگی دیگر زد

به شکل رنگین کمانی

از عشق و محبت

که سهم کوچکی

از آن من بود

24/03/86

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:24  توسط آ - ر  | 

اینجا هیاهوها

را پایانی نیست

و

من انگار

در مسلخی

از ناپیداهای بسیار

خود را

گم کرده ام

و

چه تندرآسا گذشت

همه آن یادهای شیرین

که از ضمیر خفته روح من

سرچشمه می گرفت

20/03/86

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم آبان 1391ساعت 9:23  توسط آ - ر  | 

مطالب قدیمی‌تر